Τα μόνα κτήρια που διατηρήθηκαν έξω από τα τείχη της μονής είναι τα ασκητήρια και εκκλησάκια σε σπηλιές, στο φαράγγι του ποταμού Μπίστριτσα. Απομεινάρια μεσαιωνικών κτηρίων στα οποία ζούσαν ασκητές αφιερωμένοι στην προσευχή, βρίσκονται σε γκρεμούς κοντά στο μοναστήρι. Σ’ αυτά τα ασκητήρια του Ντέτσανι, έμεναν, προσεύχονταν και λάτρευαν τον Θεό μερικοί από τους πιο αξιόλογους μοναχούς. Από τις γραπτές πηγές μαθαίνουμε ότι ήδη στα μέσα του 14ου αιώνα έμενε εδώ ο μεγάλος γέροντας και ασκητής Αβραάμ, ο μεγάλος πατήρ Σπυρίδων, ένας πνευματικός ευγενούς καταγωγής, μαζί με τον μαθητή του Ιάκωβο. Μαζί τους ήρθε να ζήσει και ο ξακουστός ερημίτης Εφραίμ, ο ποίος έγινε αργότερα Πατριάρχης της Σερβίας. Μπορεί να υποστηριχτεί με βάση κάποια στοιχεία ότι ο ερημίτης Σπυρίδων ήταν ο Πατριάρχης, ο οποίος ηγείτο της σερβικής εκκλησίας στα χρόνια της μάχης του Κοσσυφοπεδίου.
Το Ασκητήριο του Αγίου Βασιλέα Στεφάνου του Ντέτσανι, βρίσκεται ψηλά στο βράχο πάνω από την αριστερή όχθη του ποταμού Μπίστριτσα. Κάποτε είχε, εκτός από το ισόγειο, τέσσερα πατώματα. Η είσοδος βρισκόταν στο πρώτο πάτωμα και για να φτάσει κανείς εκεί χρειαζόταν ν’ ανέβει με φορητή σκάλα η οποία μπορούσε να τραβηχτεί μέσα σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης. Το ασκητήριο ήταν ένα είδος μικρού φρουρίου που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως καταφύγιο σε περίπτωση επίθεσης.
Το πιο γνωστό είναι το ασκητήριο της Παναγίας Θεοτόκου στην Μπελάγια, που βρίσκεται σε απόσταση δύο ημερών περπατήματος από το Ντέτσανι, ψηλά στους βράχους της αριστερής όχθης του ποταμού Μπίστριτσα. Η πρόσβαση εδώ είναι πολύ δύσκολη. Ο βράχος λαξεύτηκε και μετατράπηκε σε εκκλησία, στους τοίχους της οποίας υπάρχουν απομεινάρια τοιχογραφιών μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Στα κελιά γύρω από την εκκλησία αντιγράφονταν και διακοσμούνταν βιβλία, μερικά από τα οποία βρίσκονται στο θησαυροφυλάκιο του Ντέτσανι.
